Czytelnia

Liturgia

Zbigniew Nosowski

Zbigniew Nosowski, W głąb a nie wstecz. Synod Biskupów o Eucharystii, WIĘŹ 2006 nr 1.

Można powiedzieć, że w obu kontrowersyjnych sprawach stanowisko synodalnej większości cechuje się – charakterystycznym także dla pontyfikatu Jana Pawła II – połączeniem dwóch cech: doktrynalnej stanowczości i duszpasterskiej łagodności. Potwierdzając wymagający charakter nauki Kościoła, biskupi wiedzą, że mają do czynienia z ludźmi takimi, jacy są, a nie takimi, jacy powinni być. Trudniej jednak znaleźć praktyczny wyraz tej słusznej generalnej zasady.

Duchowość eucharystyczna na co dzień

Październikowy synod był też mocnym przypomnieniem wiary w realną obecność Chrystusa w Eucharystii. „Reformatorzy” z dysydenckiego ruchu „Jesteśmy Kościołem” postulowali, aby synod wreszcie porzucił niezrozumiałe nauczanie o Mszy jako ofierze i praktykę adoracji, która jakoby prowadzi do „sakralizacji” Eucharystii i czynienia z niej bożka. Niejako w odpowiedzi na te sugestie biskupi odpowiedzieli modlitwą.

Najbardziej przejmującym obrazem tego synodu była dla mnie adoracja Najświętszego Sakramentu w bazylice św. Piotra. Ponad 250 biskupów, tak samo eksperci teologiczni, padli na kolana przez Jezusem eucharystycznym. Ojcowie synodalni pokazali, że są dziećmi Bożymi. Bardzo im na tym zależało. Adoracja ta nie była pierwotnie przewidziana w porządku obrad synodu. Nabożeństwo to zostało zorganizowane na życzenie samych biskupów.

Słowa najczęściej powtarzane w auli synodalnej to „zachwyt cudem Eucharystii”. Oto Bóg zechciał w tak dotykalny sposób, w tak kruchej postaci, ofiarować się ludziom. Ten zachwyt może i powinien być inspiracją do codziennego życia w duchu Eucharystii. Uczestnictwo we Mszy dla chrześcijanina to nie udział w magicznym akcie rytualnym. Będąc świadkami przeistoczenia chleba w Ciało Chrystusa i wina w Jego Krew, uczestnicy liturgii są wezwani do przemiany swego życia. Dlatego synod mocno zaapelował o dostrzeganie społecznego wymiaru Eucharystii – chodzi o stosunek do ubogich, chorych, niepełnosprawnych, migrantów; chodzi o ekologię, sprawiedliwość i życie publiczne.

W „Propozycjach” ojcowie synodalni wyrazili też przekonanie, że potrzebne jest głębsze zrozumienie relacji między Eucharystią a życiem codziennym. Duchowość eucharystyczna to nie tylko uczestnictwo we Mszy czy adoracja Najświętszego Sakramentu. Obejmuje ona całe życie. Codzienność duchowości eucharystycznej to zadanie przede wszystkim dla świeckich chrześcijan. Dlatego synod zaapelował do świeckich teologów, aby dzielili się swoim doświadczeniem życia w duchu Eucharystii.

Zachwyt cudem Eucharystii może i powinien być inspiracją do życia w duchu Eucharystii. Im mocniej kochasz, tym bardziej powinieneś siebie ofiarowywać – to jest postawa eucharystyczna, którą człowiek wierzący ma wyrażać w całym życiu. Duchowość eucharystyczna to – po prostu i aż – rozdawanie siebie innym. Trzeba być dobrym jak chleb – jak mawiał św. Brat Albert.

poprzednia strona 1 2 3 4 5 6

Liturgia

Zbigniew Nosowski

Bez Ciebie nie przetrwa WIĘŹ! Jak możesz pomóc?