Czytelnia

Liturgia

ks. Dariusz Kwiatkowski, Watykańska odnowa liturgii, WIĘŹ 2002 nr 12.

Prace związane z rewizją obrzędów liturgicznych były bardzo staranne i żmudne. Wymagały szczegółowych badań historycznych, opracowań teologicznych i przygotowania nowych dokumentów liturgicznych. Na przykład opracowanie i wydanie nowego Mszału zawierającego nowe ordo i nowe teksty poprzedziło 25 dokumentów. W tym także przejawia się troska o właściwe wprowadzenie i rozumienie reformy liturgicznej.

Konsekwencją takich założeń jest odnowiona struktura obrzędowa wszystkich celebracji liturgicznych. Ograniczmy się do przedstawienia najważniejszych zmian. Na szczególną uwagę zasługuje dowartościowanie słowa Bożego, które znalazło swoje właściwe miejsce w celebracjach wszystkich sakramentów i sakramentaliów. Podkreśla się także konieczność homilii, w której wyjaśnia się tajemnice wiary i znaczenie poszczególnych obrzędów liturgicznych. Przepracowano strukturę Mszy świętej, w której można wyróżnić jakby dwie główne „części”, ściśle ze sobą powiązane: liturgię słowa i liturgię eucharystyczną, oraz towarzyszące im obrzędy wstępne i obrzędy rozesłania, logicznie powiązane z całością. Niemal całkowite wyeliminowanie modlitw prywatnych kapłana bardziej akcentuje wspólnotowy charakter celebracji Mszy.

Wspólnota manifestuje swoje czynne uczestnictwo przez możliwość włączania się w modlitwy, aklamacje, dialogi i śpiewy. Przywrócono także centralne znaczenie Modlitwy Eucharystycznej, która przestała być prywatną modlitwą kapłana, a przez wprowadzanie nowych tekstów stworzono możliwość głębszego rozumienia i włączania się wiernych w tę modlitwę (np. nowe Modlitwy Eucharystyczne przeznaczone do Mszy św. z udziałem dzieci). Wspólnotowość celebracji podkreślają również właściwe i jednakowe dla wszystkich postawy i gesty. Reforma liturgiczna odkryła na nowo wartość postawy stojącej, jako paschalnej postawy wyrażającej tożsamość chrześcijanina.

Zauważalną zmianą w sposobie celebracji Mszy było przywrócenie koncelebry, czyli sprawowania Mszy przez wielu kapłanów. Zmiana ta dokonała się mocą dekretu „Ecclesiae semper”, który powołuje się nie tyle na racje praktyczne, ile teologiczne. Msza koncelebrowana stanowi szczególną manifestację Kościoła, ukazując we właściwy sposób jedność kapłaństwa, ofiary i całego ludu Bożego.

Istotne zmiany obrzędowe dokonały się także w sakramencie chrztu. Przede wszystkim obrzędy dostosowano do potrzeb przyjmujących sakrament i stąd dwie nowe księgi liturgiczne: „Obrzędy chrztu dzieci” i „Obrzędy chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych”. Nowością pierwszej księgi jest nie tylko właściwe dostosowanie obrzędu i formuł do rzeczywistych możliwości chrzczonego dziecka, lecz także wielkie dowartościowanie roli rodziców i chrzestnych, którzy mają tu do spełnienia sobie właściwe posługi liturgiczne. Druga księga przywraca starożytną instytucję katechumenatu i stanowi ciekawą propozycję do pracy duszpasterskiej we współczesnym zlaicyzowanym świecie.

Podobnie wielu zmian obrzędowych dokonano w pozostałych celebracjach liturgicznych Kościoła. Przez swoją prostotę, zrozumiały język, dostosowanie do mentalności współczesnego człowieka oraz przez oczyszczenie z elementów zbędnych stały się one bliższe wiernym i dały im możliwość czynnego uczestnictwa.

Adaptacje liturgiczne

poprzednia strona 1 2 3 4 5 6 7 następna strona

Liturgia

Bez Ciebie nie przetrwa WIĘŹ! Jak możesz pomóc?