Czytelnia

Liturgia

ks. Dariusz Kwiatkowski, Watykańska odnowa liturgii, WIĘŹ 2002 nr 12.

Reforma liturgiczna – chcąc zmniejszyć zauważalny wcześniej rozdźwięk między życiem a liturgią – musiała przystosować język liturgii do współczesnego rytmu życia, który, zależąc od wielu czynników kulturowych, historycznych i społecznych, jest bardzo zróżnicowany w różnych częściach świata. Proces ten nazywa się adaptacją liturgiczną i dokonuje się na trzech poziomach. Granice pierwszego poziomu wyznacza Stolica Apostolska w nowych księgach liturgicznych oraz różnego rodzaju dokumentach. Drugi etap adaptacji dokonuje się na poziomie narodowych konferencji episkopatów. Najmniejszy zakres możliwości w dokonywaniu adaptacji posiada celebrans, który przewodniczy konkretnej celebracji liturgicznej.

Reforma liturgiczna Soboru Watykańskiego II uwzględniła różnice tradycji kulturowych, etnicznych i językowych danego kraju. Różnorodność tych tradycji widziana jest jako wielkie bogactwo Kościoła powszechnego. Najbardziej widoczne zmiany w zakresie adaptacji przejawiły się w tzw. afrykanizacji liturgii. Liturgia wielu krajów Afryki charakteryzuje się rozbudowanymi procesjami, obecnością muzyki, instrumentów i tańców regionalnych, a poza tym jest znacznie dłuższa od liturgii celebrowanej w krajach europejskich. Również kraje Azji wprowadziły do liturgii wiele elementów z własnej kultury. Na przykład w Pakistanie niemal całkowicie wyeliminowano postawę klęczącą, wprowadzono inne formy szat liturgicznych w kolorze białym. Adaptacje dotyczą nie tylko Mszy, ale także celebracji pozostałych sakramentów i nabożeństw liturgicznych. W niektórych krajach azjatyckich – ze względu na specyfikę języka lub trudności w dokładnym tłumaczeniu – adaptacji poddano treść niektórych modlitw i wezwań.

Przestrzeń liturgiczna

Reforma liturgiczna dokonała wielu ważnych zmian w ukształtowaniu przestrzeni liturgicznej. Według założeń Konstytucji o liturgii należało jak najszybciej poddać krytycznemu przeglądowi kanony i statuty kościelne odnoszące się do rzeczy materialnych związanych z kultem. Chodziło głównie o kształt nowych kościołów, ołtarzy, tabernakulum, chrzcielnicy i właściwego ujęcia wizerunków świętych (por. KL 128).

Według szczegółowych wskazań w budowlach przeznaczonych do sprawowania kultu miejsce dla gromadzenia się ludu Bożego winno przedstawiać lud Boży jako wspólnotę hierarchicznie uporządkowaną oraz umożliwiać zachowanie właściwego porządku i ułatwiać każdemu prawidłowe wykonywanie czynności liturgicznych i czynne uczestnictwo w liturgii. Prezbiterium czyli miejsce, w którym umieszcza się ołtarz, ambonę i krzesło dla przewodniczącego zgromadzenia liturgicznego powinno być lekko podwyższone lub mieć odmienną formę i wystrój, aby wyróżniało się od pozostałej części kościoła.

W każdej świątyni winien znajdować się jeden ołtarz stały, który nie powinien przylegać do ściany, aby można było go swobodnie obchodzić dookoła. Ołtarz należy tak ustawić, aby można było celebrować przy nim Eucharystię w stronę ludu. Podkreśla się, że chrześcijański ołtarz ze swojej natury jest stołem ofiary i uczty paschalnej. W myśl założeń odnowy liturgicznej ołtarz stał się najważniejszym elementem wyposażenia kościoła.

poprzednia strona 1 2 3 4 5 6 7 następna strona

Liturgia

Bez Ciebie nie przetrwa WIĘŹ! Jak możesz pomóc?